Wie wij zijn

Wij zijn Stephanie Kervel (32 jaar) en Herman Kervel (62 jaar).

Herman Kervel heeft al 10 jaar de ziekte van Parkinson en Stephanie Kervel is een van zijn mantelzorgers.

Het doel van deze website is om mensen te informeren wat de ziekte is, wat er allemaal mogelijk is om toch zo mobiel mogelijk te blijven en langer thuis te blijven wonen. Onze ervaringen willen wij graag met u delen. Ook het laatste nieuws vermelden wij hier, zoals de stand van zaken met onderzoeken, medicatie, bewegen, hulpverlening enzovoort.

Diagnose Herman Kervel

“Op mijn 53ste kreeg ik een ‘frozen shoulder’, hiermee naar de fysiotherapie gegaan, met een doorverwijzing van de huisarts. De fysiotherapeut zei na een jaar, ‘je moet naar de neuroloog, ik denk dat je de ziekte van Parkinson hebt’. Verwijsbrief gevraagd bij de huisarts en bij de neuroloog in Ziekenhuis Gelderse Vallei terecht gekomen. Uit uitgebreid onderzoek is gebleken dat ik inderdaad Parkinson heb. Ik kreeg medicatie mee, ik moest maar op bed gaan liggen, want er was niets meer aan te doen. Oftewel zoek het maar uit verhaal.

Eigenwijs ging ik maar aan het werk, verteld dat ik Parkinson heb en zo lang mogelijk doorgewerkt, tot het echt niet meer ging. Helaas was er weinig begrip voor mijn ziekte, ook bij de Bedrijfsarts. Uit eindelijk ben ik in aanraking gekomen met Stichting Mee, die mij heeft geholpen met afkeuren IVA bij het UWV.

Ik had gelukkig een buurman Aart, die heel veel verstand heeft van Parkinson. Zelf ook Parkinson patiënt. Ik heb zijn adviezen opgevolgd en second option aangevraagd bij het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Bij het Radboud ziekenhuis in Nijmegen kreeg ik weer uitgebreide onderzoeken en daar kwam uit dat ik Parkinson heb, maar dat er heel veel mogelijkheden mee zijn. Op deze manier kwam ik ook in contact met Ad Nouws, een bekende Neuropsycholoog. Die mij heel veel adviezen heeft gegeven en nu nog doet.

In 2015 in een verpleeghuis terecht gekomen. Ik had de griep gehad en daardoor was mijn lichaam helemaal uitgeput. Ziekenhuis Gelderse Vallei neuroloog in Ede, zei: “je zit in je laatste fase Parkinson, ga maar naar de Geriatrie voor de angststoornis”.

Een second option aangevraagd bij Radboud Ziekenhuis in Nijmegen, daar kwam naar voren dat ik te weinig medicatie had en daardoor op mijn reserve zat. Na aanpassing van medicatie en ondertussen nog steeds in het verpleeghuis zittend, kwam naar voren dat ze in het verpleeghuis medicatie vergaten en ik steeds slechter eraan toe was.

Na 5 weken verpleeghuis ben ik weer naar huis gegaan naar mijn vrouw Mildred en Dochter Stephanie. Hier knapte ik langzaam weer op.

Na weer een gesprek bij de neuroloog in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen, ben ik op de lijst gezet voor DBS.

Maart 2017 is mijn Parkinson weer ontregeld geweest en heb ik een week in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen gelegen. Na het resetten zoals het heet, kon ik weer naar huis.

April 2017 heb ik een ernstige maagbloeding gekregen. In Ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede hebben ze mij weer opgelapt. Maar dit was wel de gevolgen van de hoeveelheid medicijnen die ik slik. De maagleverdarm arts heeft er voor gezorgd dat ik eerder aan de beurt ben voor de DBS. Dit werd namelijk alsmaar uitgesteld in AMC in Amsterdam, omdat er slechtere patiënten voorgingen.

Na vele vooronderzoeken, is het maandag 16 oktober 2017 zover dat ik DBS krijg. Na een zware operatie en een kleine complicatie, kon ik woensdag 18 oktober 2017 weer naar huis. Het aparte is, dat ik gelijk het idee heb dat ik minder last van mijn Parkinson heb. Ik kan weer ruiken, weer proeven, beter lopen. Heel apart als je nagaat dat het apparaat nog niet eens aanstaat.

Dinsdag 31 oktober 2017 gaat het apparaat aan en ik ben zeer benieuwd.”

Het doel met deze website is dat ik mensen mijn ervaringen wil delen van Parkinson. Dit ook om ze te helpen een beter leven te kunnen hebben.

Dochter Stephanie Kervel

“Ik ben Stephanie Kervel, 32 jaar en al mijn hele leven wonend in Bennekom.
In 2013 heb ik de diagnose Fibromyalgie gekregen. In 2016 een 7,5 maand durende revalidatie gehad.

Ik ben al 10 jaar mantelzorger voor mijn vader Herman Kervel, dit doe ik samen met mijn moeder Mildred Kervel. Soms is dat best wel zwaar, maar ik wil toch met deze website mijn ervaringen ook delen als mantelzorger. Ik merk dat vaak Parkinson patiënten vaak aan hun lot worden overgelaten, vooral in de beginfase. Maar ook zeker als de ziekte verder vordert. Parkinson patiënten kunnen namelijk aardig egoïstisch zijn, maar ook in hun gedrag en persoonlijkheid aardig veranderen. Ik kan hiermee omgaan, omdat ik daarvoor hulp heb gekregen en leer elke dag nieuwe dingen van de ziekte. Ik denk dat het komt omdat ik zelf Fibromyalgie heb.”

Copyright © 2018 Parkisplace